Info/Pers

Info/Pers

Concertverslag : Gerry Wolthof als Neil Young – 16 Januari 2011 Penny Lane, Oostburg

Concertverslagen | 17 januari 2011 | In Bluesmagazine

Gerry Wolthof als Neil Young
Penny Lane, Oostburg
16 Januari 2011

Tekst & Foto’s : Fons Kersbulck

De website van bluesclub The Lane uit Oostburg trok onmiddellijk mijn aandacht toen ik daar de naam Gerry Wolthof tegenkwam en wel in het bijzonder in relatie tot Neil Young. Neil Young is één van die legendarische zangers/gitaristen waarmee hele volkstammen zijn opgegroeid en een ieder kent ongetwijfeld wel een aantal van zijn songs.

Gerry Wolthof is de zanger/lead-gitarist van de Neil Young Mirror Band (NYMB). Vandaag had bluesclub The Lane hem uitgenodigd. Gerry zou vandaag solo en met akoestisch gitaarspel optreden.

Aangekomen in Oostburg zag ik dat het optreden deze keer niet in de zaal van de bluesclub was, maar in café Penny Lane zelf. De zaal is een annex van Penny Lane.

Rond aanvangstijd (16:00 u) was er al behoorlijk wat publiek in Penny Lane. In de hoek was een geïmproviseerd podium gemaakt van een grote houten plaat, liggend op een aantal kratjes Jupiler.

Het café was een kakofonie van kakelende mensen totdat een was kalende man met grijs lang haar het podium betrad, zijn gitaar opnam, een soundcheck nam van twee seconden en even checkte of alle snaren goed gestemd waren. Vervolgens hing hij een soort beugel om de nek, waarin hij zijn mondharmonica bevestigde.

“Welkom op de laatste dag van mijn tour door zeeland…,die gisteren is begonnen”, zo grapte de man.

Moet eerlijk zeggen dat ik erg benieuwd was naar wat deze man zou gaan doen. Gitaar, mondharmonica en dan ook nog eens de bijzondere kopstem van Neil Young nadoen? Ga er maar aan staan.

De eerste gitaarnoten vulden de zaal en vrijwel onmiddellijk had hij de aandacht van het publiek. Neil Young-fanaten herkenden gelijk het nummer ‘Expecting To Fly’ en toen Gerry eenmaal zijn mond opendeed werd het pas echt stil. Iemand die naast me aan de bar stond en net een biertje bestelde draaide zich om en zei zachtjes: “Weten ze zeker dat dit Neil Young niet is?….Vermomd!”

Kon al vanaf de eerste frasen onderschrijven wat deze man hier zei. Wat een ongelofelijke benadering van de grootmeester himself was dit! Ik krijg niet snel kippenvel, maar nu….
Toen ik zo eens rondkeek in het publiek zag ik dat velen met mij de verbazing en vooral ook het respect deelden.

Na een rustig eerste nummer ging het verder met ‘On The Way Home’, een lekkere up-tempo song en opnieuw die fenomenale stem. Neil Young Mirror….beter hadden ze die naam niet kunnen kiezen, want de man die hier zat was absoluut een muzikaal en vooral vocaal spiegelbeeld van Neil Young.

In ‘Hey Hey My My’ was het de combinatie van mondharmonica en gitaar wat velen mensen deed terugdenken aan de jaren zestig, begin jaren zeventig, hoogtijdagen in de extensieve carrière van mr. Young.

Een heel bekend nummer uit de eerste set (hierna zouden er nog twee sets en maar liefst drie toegiften volgen), was ongetwijfeld ‘Ohio’, wat destijd de gehele wereld overging. Afsluiter van de eerste set was Cortez The Killer.

Pauze. Gerry werd met lof overladen door diverse mensen uit het publiek. Geheel terecht.
Ondertussen was het alsmaar drukker en drukker geworden. De aantallen waren boven alle verwachtingen en bijna moest men besluiten om alsnog naar de (grotere) zaal uit te wijken.

De tweede set ving aan met een intro op harmonica en gitaar met het nummer ‘Out On The Weekend’, gevolgd door het misschien wat minder bekende maar o zo mooie ‘From Hank To Hendrix’ Het was zo’n song waarvan de lyrics en de gepassioneerde en emotionele wijze waarop Gerry het bracht de mensen echt raakte.

Wereldsong ‘Long May You Run’ was een song die echt insloeg bij het publiek en voor velen, zelfs mensen die niet zo into Neil Young waren, een meezinger werd. Kippenvelmomenten alom.

Enkele andere nummers in de tweede set waren ‘Unknown Legend’, ‘Ambulance Blues’, ‘To Far Gone’, ‘Human Highway’ en ‘Don’t Let It Bring You Down’.

De derde set ving aan met ‘Only Love Can Break You Heart’, gevolgd door het (helaas) altijd nog zo actuele ‘Love And War’ en ‘Old Man’ De allerbekendste song van Neil Young is misschien wel ‘Heart of Gold’ en het publiek ging ook helemaal uit zijn dak toen Gerry dit nummer op sublieme wijze bracht. Opnieuw zo’n meezinger, vooral het refrein natuurlijk.

Voorlaatste song van de derde set is het gevoelige ‘Comes A Time’

Het kon niet uitblijven of er werd geroepen om een toegift. Gerry streek over zijn hart en vervolgens over zijn gitaar en speelde er maar liefst drie. ‘Keep On Rockin’ In The Free World’ was daarvan wel het bekendste.

Afsluitend (de aanwezigen bij deze middag/avond zullen dit zeker beamen) kan ik alleen maar zeggen dat het meer dan de moeite waard is om deze Gerry Wolthof eens aan het werk te zien. Deze man is absoluut een topvertolker van Neil Young en ook de passie waarmee hij zijn muziek brengt is van hoog niveau. Heb hem zelf nog niet gezien met zijn Neil Young Mirror Band maar Bluesmagazine-reporter Gerrit Harmsen echter wel en zijn verslag is terug te lezen onder de volgende link:
http://www.bluesmagazine.nl/neil-young-mirror-band-18-april-2010-escape-veenendaal

klik op artikel om te lezen

Groot Cafe Janssen & Janssen, Veendam, vrijdag 29 oktober 2004

Twee nieuwe initiatieven op een dag! Het begint met, de radioshow van Thomas Kaldijk, die voortaan elke laatste vrijdag van de maand live vanuit Groot Cafe Janssen & Janssen komt. Tussen 5 en 7 uur ontvangt Thomas gasten aan de stamtafel voor interviews en daarna kunnen de muzikanten op het podium in de hoek hun talenten tentoonspreiden.

Frank Giordano vertelt dat zijn solo-album "Three Fingers Of The Hard Stuff" een tussendoortje is, hij maakt nog steeds deel uit van The Brandos als gitarist/zanger en hun nieuwe album komt hopelijk in het voorjaar uit. Hij woont in Brooklyn maar is vrij regelmatig in Veendam te vinden, want daar komt zijn vrouw Trudy vandaan! Gerry Wolthof is bekend van The Neil Young Mirror Band en van Still Going West, maar hij treedt ook wel solo op. Beide heren brengen een tweetal songs met akoestische gitaar in het eerste uur, Gerry kiest voor werk van het Still Going West-album, Frank zingt een song over de politieke situatie met president Bush: "You Got To Be Kiddin'" en iets van The Brandos. Aan het eind van het tweede uur treden Frank en Gerry als duo op met prima uitvoeringen van een aantal covers: "Memory" van Billy Hunter, "Dead Flowers", de blues "Before You Accuse Me" en tot slot "The Weight".

Dan is de koek nog lang niet op, want om 10 uur is de stamtafel weggehaald en verzamelen liefhebbers van muziek en een gezellige avond zich weer in de zaal om voor slechts vier Euri van drie royale sets te kunnen genieten. Frank mag beginnen, gekleed in zwarte leren broek en zwart shirt, spelend op een klein model akoestische gitaar. Na een flamenco-achtig instrumentaaltje volgt er een mix van originele stukken en allerlei covers. Vooral het humoristische eigen werkje "Onion" valt op, geschreven na een paar optredens met Dion DiMucchi. Twee rock & roll nummers van Frank Fenaro (nu drummer bij Cracker), uit hun tijd voor The Brandos, toen ze samen in een ander bandje speelden. Stukken van Mississippi John Hurt, Bob Dylan, Jonathan Edwards en Merle Travis, zelfs mijn favoriet "Dark End Of The Street" wordt soulvol uitgevoerd! Voor twee liedjes nodigt hij een kennis, gitarist Radboud, op het podium. Over de veelzijdigheid van Frank hoef ik niets meer te zeggen, gitaarspelen doet hij als de besten en hij kan af en toe ook lekker uithalen met zijn stem!

Na een korte pauze krijgt Gerry Wolthof een uurtje de tijd. Hij heeft zijn gestreepte hippiejasje vervangen door een tie-dye T-shirt en een zwarte hoed opgezet. Ik vraag me af hoe hij dat perfecte Neil Young geluid zangtechnisch neerzet, met de kopstem? Hij is net echt!! Ook Gerry nodigt een gast uit, zijn vrouw Rika, zij gaat een tweede stemmetje doen, terwijl hij zijn 12-string pakt. Bij hem overheersen de covers, van heel bekend ("Heart Of Gold", "Eve Of Destruction" en "The Times They Are A-Changin'") tot iets minder bekend ("From Hank To Hendrickx" en "Tried So Hard"). Veel verdienstelijke mondharmonica solootjes en dan eindigt hij met "Keep On Rockin' In The Free World".

De derde set moet natuurlijk het hoogtepunt worden, als Frank en Gerry weer samen spelen en afwisselend de leadvocals zingen. Zelfs Robbie Janssen, eigenaar van de zaak, blaast zijn partijtje mee op de mondharmonica! Een viertal liedjes van 's middags wordt nogmaals uitgevoerd, vergezeld van veel meer moois! "Masters Of War", "Wild Horses" (met Gerry's 12-string), "Powderfinger" (met twee mondharmonica's) en zelfs "Sin City"! De klok wijst twee uur, Groot Cafe Janssen & Janssen is muzikaal ingewijd en ik hoop dat er nog vele succesvolle avondjes zullen volgen! (Tekst Johanna Bodde foto’s Be Wever)

Recensie Johanna op de website van www.realrootscafe.com

tekst Ferdi

Hoofdband op de mellow zondagmiddag (31 oktober) in het Groningse café De Koster is gitarist Frank Giordano, bekend van de cultband The Brando's. Deze Amerikaanse groep scoorde in 1988 een bescheiden hit met het nummer 'Gettysburg' en heeft sindsdien een cultstatus in Europa vanwege hun unieke mix van seventies rock en Ierse folkmuziek. Toen gitarist Frank Giordano aan de fanclub van The Brando's liet doorschemeren dat hij twee weken op Hollandse bodem zou doorbrengen met zijn van oorsprong Nederlandse vrouw, waren een paar telefoontjes vanuit de fanclub genoeg om de New Yorker solo geboekt te krijgen. In een unieke ambiance van kaarsen en jezusbeelden gaf hij een intiem concert.

Maar eerst was het aan zanger/gitarist Gerry Wolthof om de zaal op te warmen. Deze gitarist staat bekend om de geuzennaam 'de Nederlandse Neil Young'. Niet onterecht. Qua uiterlijk zijn de overeenkomsten legio – lang, grijzend haar is er één van, zijn bijna identieke stemgeluid is een ander. Zijn mix van Neil Young covers en eigen materiaal wist zeker te overtuigen.

Als Frank Giordano dan het podium betreedt, stormt gelijk een groep fans naar voren. Hoe geliefd The Brando's nog steeds zijn, blijkt wel uit het feit dat er fans vanuit Amsterdam, Nijverdal en zelfs België naar het hoge noorden kwamen om 'hun' muzikant te zien. Ze werden niet teleurgesteld, want Giordano speelde en zong een unieke set. Eigen nummers als 'You Got To Be Kidding' en 'One Way Street' werden afgewisseld met covers van traditionals en artiesten,.zoals 'Buck Danser's Choice' (Sam McGee) en 'Glory Of Love (Big Bill Broonzie). Uiteraard speelde Frank ook een handvol numers van The Brando's, waaronder 'Jailor Bring Me Water', 'I Got It' en 'Love Of My Life', zulks ter vermaak van de fanschare. Opvallend was dat hij gezegend is met een uitstekende stem, waar heel wat andere rockzangers nog wat van zouden kunnen leren. Na een uur eindigt een wel heel speciale set.

Maar het eind van de avond? Neen, dat zeker niet. Zowel Frank Giordano als Gerry Wolthof kwamen na een korte pauze terug om een gezamenlijke set te spelen. Het werd het hoogtepunt van de avond. Nummers van onbekende bluesartiesten werden afgewisseld met materiaal van onder meer de Rolling Stones ('Wild Horses'), The Band '(The Weight') en Bob Dylan, waarbij de twee muzikanten de zanglijnen als een estafettestokje aan elkaar overdroegen. Kortom: niks geen poeha, gewoon twee goede muzikanten, hun songs en hun instrument.